غزل شمارهٔ ۲۸۴ حافظ | حافظ‌بوک

مطلع «هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش» فضای این نیت را به سوی «یاری و لطف پنهان» می‌برد و در کنار آن از «رهایی از غم و سخت‌گیری» سخن می‌گوید. نیتت بی‌پاسخ نمانده، هرچند نشانه‌های لطف هنوز کامل آشکار نشده است. بخشی از گره نیتت از فشار و سخت‌گیری بیش از اندازه خودت ساخته شده است.

تعبیر فال

پیام فال

فال از حمایتی پنهان می‌گوید که در زمان نیاز خود را نشان می‌دهد. ارزش خود را کمتر از آنچه هست سنجیده‌ای و این بر تصمیم تو اثر گذاشته است.

راهکار پیشنهادی

تلاش خود را انجام بده و برای بخش خارج از اختیارت آرامش داشته باش. یک نگرانی تکراری را آگاهانه رها کن.

هشدار فال

برای آرامش کوتاه‌مدت تصمیم پرهزینه نگیر.

نتیجهٔ نیت

در لحظه‌ای که راه بسته به نظر می‌رسد، امکان تازه‌ای پدیدار می‌شود. نتیجه مطلوب از انتخابی می‌آید که با شخصیت واقعی تو هماهنگ باشد.

غزل شمارهٔ ۲۸۴

هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش

گفت ببخشند گنه، مِی بنوش

لطفِ الهی بِکُنَد کارِ خویش

مژدهٔ رحمت برساند سروش

این خِرَدِ خام به میخانه بَر

تا مِیِ لعل آوَرَدَش خون به جوش

گرچه وصالش نه به کوشش دهند

هر قَدَر ای دل که توانی بکوش

لطفِ خدا بیشتر از جرمِ ماست

نکتهٔ سربسته چه دانی؟ خموش

گوشِ من و حلقهٔ گیسویِ یار

رویِ من و خاکِ درِ مِی فروش

رندیِ حافظ نه گناهیست صَعب

با کَرَمِ پادشه عیب پوش

داورِ دین، شاه شجاع، آن که کرد

روحِ قدس حلقهٔ امرش به گوش

ای مَلِکُ العَرش مرادش بده

و از خطرِ چشمِ بَدَش دار گوش

برگرفته از گنجور