غزل شمارهٔ ۳۷۷ حافظ | حافظ‌بوک

مطلع «ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم» فضای این نیت را به سوی «عبور از اندوه و دشواری» می‌برد و در کنار آن از «عشق و انتخاب دل» سخن می‌گوید. فشار این نیت واقعی است و پیش از نتیجه به مراقبت و پایداری نیاز داری. اصل این نیت با خواسته واقعی دل تو پیوند دارد، نه صرفاً حسابگری.

تعبیر فال

پیام فال

اندوه گذشته هنوز بر نگاه امروزت سایه دارد، ولی امکان عبور فراهم است. توان عبور از این مانع را داری، اما تردید انرژی تو را پراکنده کرده است.

راهکار پیشنهادی

بار مسئله را تنها حمل نکن و از فرد مطمئن کمک بگیر. با دل تصمیم بگیر، ولی نشانه‌های روشن را نادیده نگیر.

هشدار فال

احساس قوی را جایگزین شناخت و گفت‌وگو نکن.

نتیجهٔ نیت

این دوره ماندگار نیست و با کمک و پیگیری رو به کاهش می‌رود. نتیجه با تلاش مستقیم تو پیوند دارد و نشانه کلی مثبت است.

غزل شمارهٔ ۳۷۷

ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم

غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم

دلِ بیمار شد از دست، رفیقان مددی

تا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم

آن که بی‌جرم برنجید و به تیغم زد و رفت

بازش آرید خدا را که صفایی بکنیم

خشک شد بیخ طرب راه خرابات کجاست

تا در آن آب و هوا نشو و نمایی بکنیم

مدد از خاطر رندان طلب ای دل ور نه

کار صعب است مبادا که خطایی بکنیم

سایهٔ طایر کم حوصله کاری نکند

طلب از سایهٔ میمون همایی بکنیم

دلم از پرده بشد حافظ خوش‌گوی کجاست

تا به قول و غزلش ساز نوایی بکنیم

برگرفته از گنجور